است كه : يعنى از مادرش مىگريزد از ترس آنكه مبادا تقصير در حقّ أو كرده باشد « 1 » ، وممكن است كه مادر مجازى مراد باشد ، يعنى بعضي از زنانى كه در خانهء فرعون أو را تربيت كرده بودند . ابن بابويه از مقاتل روايت كرده است كه : حق تعالى بركت فرستاد در شكم مادر موسى سيصد وشصت بركت ، وفرعون صندوقى را كه موسى عليه السّلام در آن بود در ميان آب ودرخت يافت ، پس به اين سبب أو را موسى نام كردند ، زيرا كه به لغت قبطيان آب را « مو » مىگفتند وشجر را « سى » « 2 » . به سندهاى معتبر منقول است از حضرت صادق عليه السّلام كه : حق تعالى وحى نمود بسوى موسى بن عمران عليه السّلام كه : آيا مىدانى اى موسى چرا تو را اختيار كردم از خلق خود ، وبرگزيدم براي كلام خود ؟ گفت : نه اى پروردگار من . پس خدا وحى كرد بسوى أو كه : من مطّلع گرديدم بر أهل زمين وظاهر وباطن ايشان را دانستم ، در ميان ايشان نيافتم كسى را كه نفسش از براي من ذليل‌تر وتواضعش نزد من بيشتر باشد از تو ، اى موسى ! هرگاه نماز مىكنى دو طرف روى خود را بر خاك مىگذارى نزد من « 3 » . ودر روايت ديگر آن است كه : چون آن وحى به حضرت موسى عليه السّلام رسيد ، به سجده افتاد وپهلوهاى روى خود را بر خاك گذاشت از روى تذلل براي پروردگار خود ، پس حق تعالى وحى فرمود بسوى أو كه : بردار سر خود را اى موسى ، وبمال دست خود را بر موضع سجود خود وبر روى خود بمال وبه هر جا كه مىرسد دست تو از بدن تو ، كه أمان مىدهد تو را از هر بيمارى ودردى وآفتى وعاهتى « 4 » .

--> ( 1 ) . خصال 318 . ( 2 ) . علل الشرايع 56 . ( 3 ) . علل الشرايع 56 ؛ قصص الأنبياء راوندى 161 . ( 4 ) . امالى شيخ طوسي 165 .